1. Сустрэча з Богам: Раздзел прысвечаны канцэпцыі «намаз-менеджменту» і ўсведамленню малітвы як найважнейшай інвестыцыі ў вечнасць і асабістай сустрэчы з Творцам.

2. «Гэта цяжка справа для кожнага». А чаму?: Аналіз прычын, чаму малітва можа здавацца цяжкай ношай, і як цярпенне ператварае яе ў крыніцу асалоды.

3. Ад абавязку да прывілея: Раздзел пра тое, як змяніць успрыманне намазу з вымушанай мусімусці на духоўнае права, падарунак і прывілей.

4. Радасць абуджэння да ранішняй малітвы: Глыбокі роздум пра духоўную і фізічную карысць світальнага намазу (фаджр) і пераадоленне спакус ляноты.

5. Радасць цярплівай настойлівасці: Тлумачэнне ролі цярпення (сабр) як асновы цывілізаванасці і духоўнай школы, якой з’яўляецца намаз.

6. Навошта мы молімся?: Разгляд намазу як сродку перапраграмавання душы, ачышчэння ад духоўных «вірусаў» і падтрымання сувязі з Богам.

7. Рытм малітвы і рытм жыцця: Аналіз таго, як неспакойны рытм сучаснага жыцця балансуецца супакоем і прыстанкам штодзённых малітваў.

8. Разнастайнасць: першы ўрок цывілізацыі: Разгляд багацця рухаў, пастаў і формаў дэкламацыі ў намазе як школы развіцця мозгу і гнуткасці.

9. Заклік да намазу і яго дзесяць цудаў: Падрабязны аналіз лінгвістычнай і грамадскай сутнасці азана як унікальнай уступнай малітвы.

10. Два рытуальныя ўмыванні: Разгляд знешняга гігіенічнага ўмывання і яго глыбокай сувязі з унутраным ачышчэннем сэрца ад заганаў.

11. Супольная малітва: ключ да прагрэсу і цывілізацыі: Аналіз супольнага намазу як асновы дысцыпліны, роўнасці, пунктуальнасці і салідарнасці грамадства.

12. Пятнічная хутба (казань): курс развіцця: Разгляд пятнічнай пропаведзі як штотыднёвай праграмы навучання, кіраўніцтва і сувязі рэлігіі з жыццём.

13. Пяць ліній малітвы: Аналіз пяці складнікаў поўнага намазу: часу, мовы, цела, сэрца і дзеяння.

14. Чырвоная кнопка №1: «Бог вышэй…»: Глыбокі аналіз фразы «Аллагу акбар» як уступнай ступені ў святую прастору малітвы.

15. Чытанне, дэкламацыя і спевы: Тлумачэнне сутнасці дэкламацыі Кур’ана як пераймання ланцуга Боскага Адкрыцця.

16. Новая мова Кур’ана: Разгляд унікальнасці лінгвістычнай структуры Кур’ана, якая ўзрушвала сучаснікаў Прарока.

17. Адкрытая мова і «ўрадлівыя прасторы»: Аналіз няпоўных граматычных формаў у выслоўях хвалы, якія пакідаюць прастору для думак верніка.

18. Роля Фаціхі: Разгляд суры «Аль-Фаціха» як асноўнага сакральнага запавету паміж Богам і Яго слугой.

19. Чырвоная кнопка №2: «Аднаму Табе мы пакланяемся і да Цябе аднаго мы звяртаемся па дапамогу»: Аналіз ключавога аята суры «Фаціха» і яго двух бакоў.

20. Цэнтральнае месца паяснога і зямнога паклону: Глыбокі роздум пра сэнс паясных і зямных паклонаў як вышэйшай ступені пакоры і набліжэння да Бога.

21. Чырвоная кнопка № 3: «Прывітанні Богу»: Аналіз ташаггуду і ўнікальнасці прывітання Творцы ва ўнутраных прасторах малітвы.

22. Чырвоная кнопка № 4: «Мір нам…»: Разгляд завяршальнага прывітання мірам як галоўнага падарунку і сімвалу Боскай ласкі.

23. Мальба і асабістае пакланенне: Тлумачэнне сутнасці ду’а (мальбы) як спрошчанай і глыбока асабістай формы зносін з Богам.

24. Разлік прыбыткаў і страт: Прапанова самааналізу і ацэнкі якасці кожнай выкананай малітвы праз сістэму духоўных «балаў».

25. Хай ўсё ваша жыццё стане малітвай: Заключны заклік ператварыць кожнае дзеянне, думку і паводзіны ў штодзённым жыцці ў бесперапынны акт пакланення.

Уступная малітва аўтара аформлена як шчыры зварот да Усемагутнага Бога. Басам Саіх выказвае спадзяванне, што яго праца накіравана выключна на здабыццё Боскага задавальнення. Ён прызнае абмежаванасць чалавечай мовы і магчымасцей у перадачы велічы Творцы. Аўтар просіць прабачэння за магчымыя памылкі і прамыхі ў сваіх развагах, зазначаючы, што яго адзіным жаданнем было набліжэнне да ісціны і адкрыццё скарбаў малітвы, падораных Прароку Мухамаду падчас начнога Небашэсця (Мі’радж).

1. СУСТРЭЧА З БОГАМ
Раздзел пачынаецца з дыялогу пра «намаз-менеджмент». Аўтар тлумачыць, што калі людзі вывучаюць кіраванне бізнесам для атрымання часовага матэрыяльнага прыбытку, то духоўнымі справамі трэба кіраваць яшчэ больш рупліва, бо яны прыносяць вечны прыбытак. На прыкладзе свайго выступу перад студэнтамі ў Оксфардзе аўтар ілюструе, як часта людзі спяшаюцца падчас малітвы, паводзячы сябе ў адносінах да Бога так, як ніколі не дазволілі б сабе паводзіць з людзьмі. Ён падкрэслівае, што намаз — гэта велізарны падарунак, які вернікі часта не ацэньваюць. Аўтар заклікае навучыць дзяцей і саміх сябе наноў адкрываць веліч стварэння і рэлігіі, ператвараючы малітву з механічнага чытання па паперцы ў глыбокі дыялог сэрца з Творцам.

2. “ГЭТА ЦЯЖКАЯ СПРАВА ДЛЯ КОЖНАГА”. А ЧАМУ?
У гэтым раздзеле аўтар ставіць фундаментальныя пытанні: чаму мы павінны перарываць сваю працу і бізнэс дзеля малітвы, і чаму малітва вызначана як асноўны крытэрый веры. Аўтар параўноўвае сегасветную мітусні з бітвой мурашак за кавалачак цукру: калі чалавек узносіцца ў малітве да Боскага прастолу, усё сегасветныя праблемы падаюцца мізэрнымі. Намаз апісваецца як найвялікшае камерцыйнае прадпрыемства, якое пры правільным кіраванні прыносіць найбольшую асалоду. Бог апісвае малітву як «нялёгкую рэч» для ўсіх, акрамя сціплых духам. Для пабожных жа яна становіцца крыніцай спакою і абароны.

3. АД АБАВЯЗКУ ДА ПРЫВІЛЕЯ
Аўтар разглядае, як у ісламскай традыцыі малітва пачынаецца як абавязак для дзяцей, але з часам мусіць ператварыцца ў свідомы прывілей і права. На прыкладзе лекаў ці арэнднай платы аўтар паказвае, што правы і абавязкі часта блытаюцца. Калі б арэндадаўца замест платы запатрабаваў ад нас есці смачныя стравы за яго кошт, гэта было б благаславеннем. Менавіта такім благаславеннем з’яўляецца намаз. Прарок паведамляў, што падчас паклонаў з чалавека спадаюць грахі. Аўтар заклікае перастаць успрымаць малітву як ношу ці страту часу і пачаць бачыць у ёй бясплатны білет у духоўнае падарожжа да Валадара Сусвету.

4. РАДАСЦЬ АБУДЖЭННЯ ДА РАНІШНЯЙ МАЛІТВЫ
Раздзел прысвечаны развагам пра довітальную малітву (фаджр). Аўтар прыгадвае свае дзіцячыя пытанні пра тое, чаму трэба ўставаць сярод ночы. Ён тлумачыць, што ранішні намаз — гэта лад жыцця ранняй пташкі, якая назірае абуджэнне прыроды і першыя промні світання, што з’яўляецца мініацюрай першага дня стварэння свету. Праца ў раннія гадзіны значна больш плённая. Аўтар цытуе хадзіс пра тры вузлы, якія сатана завязвае на шыі чалавека, які спіць: першы вузел развязваецца пры ўспаміне пра Бога, другі — пры ўмыванні, трэці — падчас малітвы. Ранішні намаз дае зарад энергіі і добры настрой на ўвесь дзень.

5. РАДАСЦЬ ЦЯРПЛІВАЙ НАСТОЙЛІВАСЦІ
Аўтар закранае тэму цярпення (сабр) і яго адсутнасці ў сучасным заходнім дыскурсе, падкрэсліваючы, што ў Кур’ане слова «сабр» сустракаецца больш за 103 разы. Цярплівая настойлівасць у малітве — гэта не пакаранне, а свідомы выбар дзеля атрымання найвышэйшай радасці. Намаз з’яўляецца школай цярпення, якая вучыць засяроджанасці, мяккасці, супакою і здольнасці слухаць іншых. Аўтар паказвае, што зрабіць паўзу паміж рухамі малітвы і дэкламацыяй патрабуе вялікага цярпення, якое потым становіцца падмуркам поспеху ва ўсіх сферах жыцця.

6. НАВОШТА МЫ МОЛІМСЯ?
У гэтым раздзеле тлумачыцца функцыя намазу як сродку перапраграмавання душы. Падобна да таго, як хвалі зношваюць бераг, будзённасць і сегасветныя клопаты зношваюць духоўную сілу чалавека, занёсшы ў душачку «вірусы». Малітва служыць «кампакт-дыскам» з арыгінальнай Боскай праграмай, які дазваляе аднавіць веру і ачысціцца. Аўтар падкрэслівае ўнікальнасць таго, што мусульмане маюць дакладна захаваны ўзор малітвы ад Прарока Мухамада. Намаз стварае ахоўны брандмаўэр ад шкодных уплываў і гасіць полымя грахоў працягам усяго дня.

7. РЫТМ МАЛІТВЫ І РЫТМ ЖЫЦЦЯ
Аўтар аналізуе суадносіны паміж неспакойным, паскораным рытмам сучаснага жыцця і рытмам малітвы. Малітва павінна быць прыстанкам спакою, які не дазваляе жорсткай чалавечай мітусні раздушыць верніка. Калі выконваць намаз у тым жа шалёным тэмпе, што і штодзённыя справы, ён ператвараецца ў яшчэ адзін цяжар. Аўтар тлумачыць, чаму дзённыя малітвы (зугр, аср) чытаюцца ціха (што збалансоўвае дзённы шум), а вячэрнія і начныя — уголас, запаўняючы цішыню ночы духоўным гукам. Разнастайнасць і гнуткасць начных малітваў (сутнасць вітр-намазу) дазваляюць адаптаваць малітву да стану натомленасці чалавека.

8. РАЗНАСТАЙНАСЦЬ: ПЕРШЫ ЎРОК ЦЫВІЛІЗАЦЫІ
Раздзел прысвечаны аналізу таго, чаму намаз мае розную працягласць, колькасць ракаатаў, розныя пазіцыі цела і спосабы дэкламацыі. Аўтар сцвярджае, што гэта складнасць — першы ўрок цывілізаванасці. Намаз з дзяцінства фарміруе мозг мусульманіна, развіваючы аналітычныя здольнасці, памяць, дысцыпліну і крэатыўнасць. Менавіта гэты педагагічны механізм дазволіў ісламу за некалькі дзесяцігоддзяў ператварыць неадукаваныя плямёны ў развітаную цывілізацыю. Акрамя таго, разнастайнасць сцеражэ верніка ад нуды, механіцызму і страты канцэнтрацыі падчас пакланення.

9. ЗАКЛІК ДА НАМАЗУ І ЯГО ДЗЕСЯЦЬ ЦУДАЎ
Аўтар праводзіць падрабязны аналіз азана (закліку да малітвы), вылучаючы яго дзесяць унікальных асаблівасцей і «цудаў». Па-першае, азан падкрэслівае супольную, грамадскую прыроду намазу. Па-другое, гісторыя яго ўзнікнення праз сон паплечнікаў надае яму асаблівы статус. Па-трэцяе, азан з’яўляецца кароткай уступнай малітвай на ўсё жыццё. Па-чацвёртае, фраза «Аллагу акбар» з’яўляецца незавершанай граматычнай формай, якая пакідае прастору для думкі. Па-пятае, яго кароткі, адрывісты стыль абагнаў свой час. Па-шостае, ён адпавядае мове суры «Фаціха». Па-сёмае, ён патрабуе інтэрактыўнага адказу ад слухачоў. Па-восьмае, ён мае дваістую структуру. Па-дзявятае, ён выкарыстоўвае нейтральны граматычны стыль. Па-дзесятае, ён мае глыбокае духоўнае ўздзеянне нават на неадушаўлёны свет і адганяе сатану.

10. ДВА РЫТУАЛЬНЫЯ ЎМЫВАННІ
У гэтым раздзеле разглядаецца абрадавае ўмыванне (вуду). Аўтар дзівіцца патрабаванню абнаўляць умыванне перад кожнай малітвай і тлумачыць, што іслам унікальна звязаў рэлігію з гігіенай і чысцінёй. Існуе два віды ўмывання: знешняе (вадой) і ўнутранае (ачышчэнне сэрца ад гневу, зайздрасці, паклёпу, эгаізму і крывадушнасці). Знешняе ўмыванне без унутранага ачышчэння бескарыснае. Аўтар тлумачыць сутнасць таяммума (умывання пяском) як «бязводнага» духоўнага падключэння сэрца да Бога. Этымалогія слова «вуду» паходзіць ад кораня «святло», бо яно асвятляе твар і душу верніка.

11. СУПОЛЬНАЯ МОЛІТВА: КЛЮЧ ДА ПРАГРЭСУ І ЦЫВІЛІЗАЦЫІ
Аўтар вызначае дзесяць «зерняў» цывілізаванасці (чысціня, дакладнасць, пунктуальнасць, арганізаванасць, сумленнасць, камандная праца, талерантнасць, спецыялізацыя, цярпенне, справядлівасць) і паказвае, як супольны намаз выхоўвае кожнае з іх. Спазненне на супольную малітву навучае цаніць час. Забарона ствараць некалькі груп для адной малітвы ў адной мячэці забяспечвае адзінства супольнасці. Мячэць як «месца зямнога паклону» (масджыд) і «месца сходу» (джамі) знішчае фанабэрыстасць, сацыяльныя бар'еры і робіць усіх роўнымі. Роўныя шэрагі ў намазе выхоўваюць адказнасць, давер і калектывізм.

12. ПЯТНІЧНАЯ ХУТБА (КАЗАНЬ): КУРС РАЗВІЦЦЯ
Раздзел пачынаецца з апісання інцыдэнту ў Оксфардзе, калі прыхаджане пратэставалі супраць хутбы на англійскай мове. Аўтар крытыкуе скажонае разуменне пропаведзі як бяздумнага рэцытавання арабскага тэксту без разумення зместу. Пятнічная хутба — гэта не проста рытуал, а план дзеянняў, штотыднёвая праграма навучання і развіцця супольнасці. Імам мусіць прыстасоўваць мову і тэмы да патрэбаў слухачоў, звязваючы рэлігію з рэальным жыццём. Аўтар заклікае пераадолець раскол паміж духоўным пакланеннем і штодзённымі паводзінамі мусульман.

13. ПЯЦЬ ЛІНІЙ МАЛІТВЫ
Аўтар аналізуе аят Кур’ана пра забарону набліжацца да малітвы ў стане ап’янення і праводзіць аналогію з тымі, хто моліцца бяздумна, быццам п’яны ці робат. Сапраўдны намаз складаецца з пяці ўзаемазвязаных ліній: (1) час — наданне паўзаў і цішыні; (2) мова — належная інтанацыя і вымаўленне; (3) цела — выраз твару, позірк і пастава; (4) сэрца — эмацыйны водгук і сувязь з Богам; (5) дзеянне — прымяненне вучэння малітвы ў жыцці. Аўтар наводзіць прыклады з жыцця Прарока і заклікае маліцца так, нібы гэта апошняя малітва ў жыцці.

14. ЧЫРВОНАЯ КНОПКА №1: “БОГ ВЫШЭЙ…”
Раздзел прысвечаны ўступнаму такбіру («Аллагу акбар»), які названы першай «чырвонай кнопкай», што запускае касмічны карабель малітвы. Аўтар тлумачыць граматычную асаблівасць слова «акбар»: гэта прыметнік у форме вышэйшай ступені без дапаўнення («вышэй за...»). Гэта пакідае адкрытую прастору для думкі верніка: Бог вышэй за сатану, клопаты, багацце, праблемы і ўсё сегасветнае. Пераклад «Бог вялікі» або «найвялікшы» не перадае гэтай адкрытасці. Уступны такбір (такбіратуль-іхрам) уводзіць верніка ў стан асвячэння і поўнага аддзялення ад зямных спраў.

15. ЧЫТАННЕ, ДЭКЛАМАЦЫЯ І СПЕВЫ
Аўтар тлумачыць арабскае слова «цілява» (дэкламацыя Кур’ана), якое літаральна азначае «ісці следам». Чытаючы Кур’ан у намазе, вернік не проста вымаўляе тэкст, а ўступае ў ланцуг пераймання: ідзе следам за Прарокам, які ішоў за анёлам Джыбрылем, які паўтараў за Самім Богам. Правілы таджвіду (меладычнага чытання) служаць захаванню дакладнасці тэксту і даюць дадатковы час для засваення сэнсу аятаў. Спеўнае чытанне павялічвае пачуццё асабістай адказнасці і пашаны перад Боскім Адкрыццём.

16. НОВАЯ МОВА КУР’АНА
Раздзел разглядае лінгвістычную рэвалюцыйнасць мовы Кур’ана. Сучаснікаў Прарока ўзразіла не проста прыгажосць ці красамоўства, а абсалютна новая моўная структура, якая адрознівалася як ад паэзіі, так і ад звычайнай гаворкі Прарока. Кур’ан выкарыстоўваў знаёмыя арабскія словы, але злучаў іх у бяспрэцэдэнтныя канструкцыі. Раздзелы былі названы «сурамі» (сценамі/агароджамі), а сказы — «аятамі» (цудамі/азнакамі), што падкрэслівала іх непаўторнасць і немагчымасць імітацыі.

17. АДКРЫТАЯ МОВА І “ЎРАДЛІВЫЯ ПРАСТОРЫ”
Аўтар тлумачыць канцэпцыю «адкрытых прастораў» у мове малітвы. Тэрміны хвалы, такія як «Субхана» і «Суббух» («Прачысты», бязмежна далёкі ад недахопаў), з’яўляюцца граматычна няпоўнымі фразамі. Калі вернік кажа «Субхана Раббі» («Прачысты мой Госпад...»), пакідаецца прастора для думкі: далёкі ад сораму, стомленасці, несправядлівасці, хвароб і г.д. У кожнай пары ракаатаў ёсць не менш за 33 такія «адкрытыя прасторы». Аўтар раздзяляе «гарызантальныя прасторы» (няпоўныя фразы) і «вертыкальныя прасторы» (шматслаёвыя сэнсы поўных фраз суры «Фаціха»).

18. РОЛЯ ФАЦІХІ
Сура «Аль-Фаціха» разглядаецца як уласна сам намаз і сакральны запавет паміж Богам і вернікам. Аўтар цытуе хадзіс кудсі: «Я падзяліў малітву паміж Мною і Маім слугой пароўну». Першая палова суры — гэта абавязацельствы верніка пахвалы, падзякі і прызнання панавання Бога; другая палова — гэта абяцанне Бога дапамагчы, весці прамым шляхам і надзяліць дабраславеннем. Фаціха складаецца з 29 слоў, але ўтрымлівае 58 унікальных моўных з’яў. Без чытання Фаціхі малітва не лічыцца паўнавартаснай.

19. ЧЫРВОНАЯ КНОПКА №2: “АДНАМУ ТАБЕ МЫ ПАКЛАНЯЕМСЯ І ДА ЦЯБЕ АДНАГО МЫ ЗВЯРТАЕМСЯ ПА ДАПАМОГУ”
Гэты аят з’яўляецца цэнтральным пунктам суры «Фаціха» і ўсяго намазу. Ён злучае два бакі дамовы. Аўтар параўноўвае зварот да Бога з магчымасцю падаць скаргу непасрэдна найвышэйшай службовай асобе без пасярэднікаў. Першая частка фразы («Аднаму Табе мы пакланяемся») патрабуе тону пакоры і адданасці; другая частка («і да Цябе аднаго мы звяртаемся па дапамогу») — тону шчырай просьбы і надзеі. Граматычнае працягванне гуку ў слове «на’буду» стварае паўзу паміж гэтымі двума стану душы.

20. ЦЭНТРАЛЬНАЕ МЕСЦА ПАЯСНОГА І ЗЯМНОГА ПАКЛОНУ
Аўтар дзеліцца асабістым вопытам выканання хаджу і адчуваннем сціпласці перад Богам. Паясны (руку’) і зямны (суджуд) паклоны з’яўляюцца кульмінацыяй намазу. Кладучы лоб на зямлю, чалавек становіцца фізічна ніжэй за ўсё, але духоўна набліжаецца найбольш блізка да Неба. Аўтар цытуе хадзісы пра тое, што кожны зямны паклон узносіць верніка на ступені ў Раі. Ён закранае тэму «крадзяжу» ў малітве, калі людзі паспешліва і нядбайна выконваюць паклоны, пазбаўляючы сябе духоўнай узнагароды.

21. ЧЫРВОНАЯ КНОПКА № 3: “ПРЫВІТАННІ БОГУ”
Раздзел прысвечаны аналізу ташаггуду («Ат-тахійят»). Вернік уваходзіць у святую прастору ля сусветнага Дрэва лотаса і вітае Самога Творцу ў «прамым эфіры». Тэкст складаецца з чатырох асобных прывітанняў: (1) прывітанне Бога; (2) прывітанне Прарока; (3) прывітанне самога сябе («Мір нам»); (4) прывітанне ўсіх праведных слуг. Аўтар тлумачыць, што кожны раз, калі вернік вітае Прарока, Бог вяртае душы Прарока магчымасць адказаць на прывітанне. Акрамя таго, Бог і мільёны анёлаў далучаюцца да благаславення верніка.

22. ЧЫРВОНАЯ КНОПКА № 4: “МІР НАМ…”
Аўтар разглядае прывітанне «Мір нам і ўсім праведным слугам Божым» як галоўны падарунак і прыз, які вернік атрымлівае пасля сустрэчы з Богам. Гэты дар перавышае любыя сегасветныя багацці. Пасланец Божы паведамляў, што за кожнае прывітанне мірам вернік атрымлівае дзесяць, дваццаць ці трыццаць добрых спраў. Прамаўляючы гэтыя словы, вернік атрымлівае падвойны гонар: Боскае прывітанне на сябе і сваю сям’ю і магчымасць пажадаць міру ўсім праведнікам ад пачатку стварэння свету.

23. МАЛЬБА І АСАБІСТАЕ ПАКЛАНЕННЕ
Раздзел прысвечаны ду’а (мальбе) як спрошчанай форме намазу, якая не мае строгіх пратаколаў і часу. Мальба — гэта плаўны духоўны зварот да Бога ў любы час. Аўтар тлумачыць, што мова мольбаў Прарока мела асаблівую духоўную аўру і рытмічнасць, адрозніваючыся ад яго штодзённай мовы. Пасланец Божы патрабаваў ад паплечнікаў сурогага захавання фармулёвак малітваў, забараняючы замяняць нават асобныя словы (напрыклад, «прарок» на «пасланец»), бо кожнае слова мела сваё дакладнае духоўнае прызначэнне.

24. РАЗЛІК ПРЫБЫТКАЎ І СТРАТ
Аўтар прапануе практычную сістэму самааналізу якасці намазу. Ён цытуе хадзіс пра тое, што людзі выходзяць з малітвы, атрымаўшы толькі дзесятую, пятую ці палову ўзнагароды — у залежнасці ад засяроджанасці. Вернік мусіць весці «бухгалтарскую кнігу» сваіх малітваў, аналізуючы, колькі разоў падчас намазу яго сэрца трымцела ад сувязі з Богам. Намаз параўноўваецца з інвестыцыяй з нулявымі фінансавымі затратамі, якая прыносіць велізарныя духоўныя дывідэнды і сцірае грахі. Аўтар прыводзіць пералік пытанняў для самакантролю па кожнай з пяці «ліній» малітвы.

25. ХАЙ ЎСЁ ВАША ЖЫЦЦЁ СТАНЕ МАЛІТВАЙ
У заключным раздзеле аўтар тлумачыць першапачатковы загад маліцца 50 разоў на дзень, атрыманы падчас Мі’раджу. Ён паказвае, што хоць колькасць абавязковых малітваў была паменшана да пяці, сутнасць намазу мусіць ахапіць усё жыццё верніка. Кожнае добрае дзеянне — абуджэнне з удзячнасцю, выхаванне дзяцей, дараванне ворагам, адмоўленне ад зласлоўя, дапамога патрэбным, цярпенне ў хваробе і нават сон з намерам адпачыць дзеля добрых спраў — з’яўляецца малітвай. Кніга завяршаецца спісам з амаль 30 залатых правіл штодзённага жыцця і малітвай да Бога з просьбай прабачыць усе прыхілы і прыняць гэтую працу.